ค่าทำเว็บไซต์ตัดสินกันหลังหน้าจอ

หน้าที่ใช้โครงเดียวกัน ทำครั้งเดียวพอ

คำถามเรื่องทำเว็บมักเริ่มจาก “ประมาณกี่หน้า” แต่ตัวที่กำหนดปริมาณงานไม่ใช่จำนวนหน้า เป็นจำนวนประเภทของหน้า

หน้าแนะนำบริษัท หน้าสารจากผู้บริหาร หน้าเส้นทางมาที่ออฟฟิศ ถ้าสามหน้านี้ใช้โครงเดียวกันแล้วต่างกันแค่หัวข้อกับเนื้อความ งานที่เกิดขึ้นจริงคือทำหน้าเดียวแล้วสลับเนื้อหาเข้าไป หน้าแรก หน้ารายละเอียดสินค้า ตารางราคา ฟอร์มติดต่อ เป็นอีกเรื่อง โครงสร้างคนละแบบ ต้องออกแบบแยกทีละหน้า เว็บสามหน้าที่ใช้เวลานานกว่าเว็บสิบหน้าเกิดขึ้นตรงนี้เอง

ตอนขอใบเสนอราคา รายการประเภทหน้าจึงมีประโยชน์กว่ารายชื่อหน้า ส่วนที่ว่าหน้าไหนครอบด้วยโครงเดียวกันได้ คนทำประเมินเอง ส่งลิงก์เว็บที่อยากใช้เป็นตัวอย่างมาสักสามสี่อัน ขอบเขตก็แคบลงเร็ว

จุดที่สองที่ราคาไปเกาะคือเนื้อหา

จัดหน้าด้วยข้อความสมมติไว้ก่อน พอเนื้อหาจริงเข้ามาเลย์เอาต์จะรวน ช่องที่เว้นไว้เผื่อหัวข้อหนึ่งบรรทัด พอเจอประโยคยาวสามบรรทัดก็ต้องจัดหน้าใหม่ รูปก็เช่นกัน ช่องแบนเนอร์เป็นแนวนอนแต่รูปที่มีอยู่เป็นแนวตั้งล้วน สุดท้ายก็ได้แค่ครอปทิ้งหรือถ่ายใหม่

การเขียนเนื้อหาให้และการจัดการรูป เป็นงานคนละส่วนกับการทำเว็บ ในใบเสนอราคาจึงตั้งเป็นรายการแยก ตอนนี้มีแค่ไฟล์โลโก้ไฟล์เดียวก็ไม่เป็นไร บอกไว้ล่วงหน้าแล้วราคาที่ออกมาจะตรงกับสภาพจริง ที่เป็นปัญหาคือปล่อยผ่านไปเหมือนวัสดุพร้อมหมด แล้วมาโผล่ตอนงานเดินไปแล้ว เพราะกำหนดเวลากับราคาจะขยับพร้อมกันตรงจุดนั้น

ใครแก้ และเดือนหนึ่งกี่ครั้ง

มีหน้าจอผู้ดูแลระบบหรือไม่ ก็ทำให้ตัวเลขห่างกันได้มาก ติดหลังบ้านเข้าไปเท่ากับทำเว็บอีกหนึ่งเว็บซ้อนอยู่หลังเว็บที่ผู้ใช้เห็น ฟอร์มกรอกข้อมูล อัปโหลดรูป พรีวิว บัญชีและสิทธิ์ ทั้งหมดนี้ทำขึ้นใหม่ทุกชิ้น

เว็บแนะนำบริษัทที่ปีหนึ่งเปลี่ยนเบอร์โทรกับข้อความทักทายสองสามครั้ง แจ้งให้ช่วยแก้เป็นครั้ง ๆ ถูกกว่า เว็บที่ต้องลงประกาศและสินค้าใหม่ทุกสัปดาห์เป็นตรงกันข้าม เริ่มโดยไม่มีหลังบ้าน สุดท้ายค่าเรียกคนมาแก้ซ้ำ ๆ จะแพงกว่า

ก่อนติดต่อ ลองตอบสองข้อนี้ดู เดือนหนึ่งจุดไหนบนเว็บที่เปลี่ยนบ้างและเปลี่ยนกี่ครั้ง แล้วใครจะเป็นคนลงมือแก้เอง ตอบได้ถึงตรงนี้ ฟีเจอร์หลังบ้านที่ต้องมีก็ถูกกำหนดตามไปด้วย

ทุกเส้นที่ต่อออกไปข้างนอกมีราคาของมัน

ฟอร์มติดต่อมีฟอร์มเดียว แต่ปลายทางต่างกันงานก็ต่างกัน ส่งเข้าอีเมล เก็บลงสเปรดชีตพร้อมยิงแจ้งเตือน หรือส่งเข้าเครื่องมือจัดการลูกค้าที่ใช้อยู่ สามอย่างนี้เป็นงานคนละแบบ

ระบบชำระเงิน ระบบจอง ล็อกอิน แผนที่ ช่องแชตให้คำปรึกษา แต่ละอย่างคือการต่อบริการภายนอกแยกกัน เปิดบัญชีและทดสอบก็กินเวลาเพิ่ม ระบบชำระเงินยิ่งมีขั้นตอนทำสัญญาและตรวจสอบเดินอีกเส้นหนึ่ง บางครั้งกินเวลามากกว่างานพัฒนาเอง

รู้แล้วว่าจะต่อกับอะไร ให้ระบุชื่อบริการไปตั้งแต่ตอนขอราคา ประโยคว่า “เผื่อไว้ให้เพิ่มระบบจ่ายเงินทีหลังได้” นับเป็นขอบเขตไม่ได้ รายการที่ปล่อยผ่านแบบนี้ พอถึงเวลาต่อจริงมักต้องรื้อของที่ทำไปแล้วกลับมาแก้

งานที่ยังเหลืออยู่ก่อนวันเปิดจริง

วันที่หน้าทุกหน้าทำเสร็จ กับวันที่เว็บเปิดใช้จริง ไม่ใช่วันเดียวกัน ระหว่างนั้นยังมีอัปขึ้นเซิร์ฟเวอร์ ผูกโดเมน ติดใบรับรองความปลอดภัย แจ้งเสิร์ชเอนจินว่ามีเว็บนี้อยู่ รวมถึงเก็บคำผิดกับหน้าที่เพี้ยนซึ่งจะโผล่มาทันทีหลังเปิด

งานพวกนี้อยู่ในใบเสนอราคาหรือไม่ ดูจากชื่อรายการอย่างเดียวมักไม่เห็น ถามไปแล้วส่วนใหญ่ได้คำตอบตรงนั้นเลย หลังเปิดเว็บมีช่วงแก้ไขให้กี่วัน ค่าโดเมนกับโฮสติ้งใครออก อีกครึ่งปีอยากแก้ข้อความบรรทัดเดียวต้องแจ้งไปทางไหน เกณฑ์การคิดราคาเรารวบรวมไว้ที่หน้าราคา ส่วนตัวเลขจริงจะออกได้ต่อเมื่อรายการข้างต้นชัดแล้ว

บอกมาแค่ว่าตอนนี้ตกลงกันไปถึงไหน

ยังไม่ได้เคาะทั้งประเภทหน้าและเนื้อหา ก็ทักเข้ามาได้ บริการทำเว็บไซต์ของ Weple เริ่มจากการนั่งเขียนด้วยกันว่าจะทำอะไรบ้าง พอรายการนิ่งแล้วจึงล็อกขอบเขตและเสนอราคา ลิงก์เว็บที่ชอบสักสองสามอัน กับไฟล์โลโก้หรือรูปที่มีอยู่ในมือตอนนี้ ก็พอสำหรับบทสนทนาแรกแล้ว