เว้นช่องงบประมาณไว้ ใบเสนอราคาก็เทียบกันไม่ได้

อีเมลสอบถามส่วนใหญ่มีแค่หนึ่งสองบรรทัด “อยากทำบริการแบบนี้ครับ” แต่ละเจ้าที่รับอีเมลนี้ไปจะเติมส่วนที่เหลือตามจินตนาการของตัวเอง แล้วค่อยส่งใบเสนอราคากลับมา บางเจ้าวาดภาพเล็ก บางเจ้าวาดภาพใหญ่ วิธีวางใบเสนอราคาหลายใบเทียบกันแล้วอ่านทีละรายการ เขียนแยกไว้อีกที่หนึ่ง ส่วนบทความนี้พูดถึงขั้นก่อนหน้านั้น คือสิ่งที่ฝั่งเราเติมเองได้ก่อนที่แต่ละเจ้าจะต้องมาเดา

เว้นช่องงบประมาณไว้ แล้วจะเกิดอะไรขึ้น

หลายคนไม่กล้าบอกงบประมาณก่อน กลัวว่าบอกไปแล้วจะโดนเรียกเก็บจนเต็มจำนวนนั้น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับตรงข้าม พอไม่รู้งบ แต่ละเจ้าก็จะใช้ขนาดงานที่ตัวเองรับบ่อยเป็นค่าเริ่มต้นในการคำนวณ บางเจ้าตั้งฐานจากร้านค้าออนไลน์ขนาดเล็ก บางเจ้าตั้งฐานจากโปรเจกต์ส่วนตัว ประโยคเดียวกันแต่ละเจ้าจึงวาดภาพงานคนละขนาด พอตัวเลขกลับมาก็เอามาเทียบกันไม่ได้

ไม่จำเป็นต้องฟันธงตัวเลขที่แน่นอน บอกเป็นช่วงก็พอแล้ว แค่ประโยคว่า “งบตอนนี้ไปได้ถึงประมาณนี้ ถ้าเกินกว่านี้ต้องคุยกันใหม่” ก็ทำให้แต่ละเจ้าเลือกได้ว่าจะตัดอะไรออก เก็บอะไรไว้ภายในช่วงนั้น การบอกช่วงงบไม่ได้แปลว่าเจ้านั้นจะเรียกเก็บเต็มจำนวนโดยอัตโนมัติ ถ้าเจอเจ้าที่ทำแบบนั้น ก็ไม่ใช่ความผิดของฝั่งที่บอกงบ แต่เป็นสัญญาณว่าต้องเปลี่ยนเจ้าใหม่

ตกลงกันก่อนว่าใครเป็นคนตัดสินใจ

ถ้าตอนสอบถามยังไม่ชัดว่าใครเป็นคนตัดสินใจ พอใบเสนอราคาออกมาแล้วงานก็จะสะดุดอีกรอบ พนักงานที่รับเรื่องเอาใบเสนอราคาไปเสนอเจ้าของแล้วทิศทางที่ได้กลับมาไม่ตรงกัน เจ้าที่รับงานก็ต้องรื้อใบเสนอราคาทำใหม่ทั้งหมด การทำใหม่ก็ใช้เวลาไม่ต่างจากตอนเสนอครั้งแรกเลย

ก่อนส่งอีเมล ให้จัดการภายในทีมก่อนว่าโปรเจกต์นี้ใครเป็นคนให้คำตอบสุดท้าย ต้องได้ความเห็นชอบจากกี่คน ถ้ามีคนเดียวที่ตัดสินใจได้ก็เร็วที่สุด ถ้าต้องได้ความเห็นชอบจากหลายคน ก็ควรให้คนเหล่านั้นตกลงลำดับความสำคัญกันไว้ก่อนใบเสนอราคาจะมาถึง ช่องทางติดต่อฝั่งเจ้าที่รับงานก็ควรเหลือแค่คนเดียว ถ้าคำถามเดียวกันไปถึงคนละคนในฝั่งเรา คำตอบที่ได้ก็จะไม่ตรงกัน

ส่งทั้งสิ่งที่อยากให้ดูเป็นตัวอย่าง และสิ่งที่ไม่อยากได้

การสอบถามหลายครั้งส่งแค่ลิงก์เว็บไซต์หรือแอปพร้อมข้อความว่า “ประมาณนี้” ถ้าไม่บอกให้ชัดว่าลิงก์นั้นหมายถึงโทนดีไซน์ โครงหน้าจอ หรือฟีเจอร์ทั้งหมดของบริการนั้น เจ้าที่รับงานก็ต้องเดาเอาเองว่าเป็นข้อไหนในสามข้อ เดาผิดทาง ใบเสนอราคาก็จะบวมเกินความจำเป็น ลิงก์ที่ตั้งใจส่งให้ดูแค่ดีไซน์ ถ้าอีกฝ่ายอ่านว่าต้องใส่ฟีเจอร์ทั้งหมดด้วย ใบเสนอราคาที่ได้กลับมาก็จะสูงเกินจริง

บอกสิ่งที่ไม่อยากได้ไปด้วยก็ช่วยได้เยอะ ฟีเจอร์ที่เว็บตัวอย่างมีแต่รอบนี้ไม่เอา วิธีที่เคยลองกับเจ้าอื่นแล้วไม่เวิร์ก รายการที่ตัดออกแบบนี้แค่สั้น ๆ ก็มีผลมาก การบอกว่าไม่อยากได้อะไรช่วยรวบขอบเขตงานได้เร็วกว่าการบอกว่าอยากได้อะไร

ไล่ดูสิ่งที่มีอยู่แล้วก่อน

ถ้าไม่ใช่งานสร้างใหม่ทั้งหมดแต่เป็นการแก้ไขหรือย้ายจากของเดิม รายการสิ่งที่มีอยู่แล้วตอนนี้จะเติมใบเสนอราคาไปได้ครึ่งหนึ่งเลย ชื่อและแพ็กเกจของเครื่องมือที่ใช้อยู่ ข้อมูลล็อกอิน โค้ดหรือไฟล์ดีไซน์ที่เจ้าเก่าเคยส่งไว้ รวมถึงใบเสนอราคาครั้งก่อนถ้ามี ส่งไปด้วยกันเลย ถ้าไม่มีข้อมูลพวกนี้ เจ้าที่รับงานจะคิดราคาแบบสร้างใหม่ทั้งหมด ทั้งที่จริง ๆ แล้วการใช้ของเดิมต่อมักจบง่ายกว่ามาก

ระหว่างไล่หาข้อมูล บางทีก็เจอว่าไม่รู้รหัสผ่านล็อกอิน หรือคนที่เคยดูแลลาออกไปแล้ว ถ้าอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ การทวงบัญชีคืนมาสำคัญกว่าการสอบถามใบเสนอราคา ลำดับขั้นตอนนี้เขียนแยกไว้ใน งานของสัปดาห์แรกหลังติดต่อโปรแกรมเมอร์ไม่ได้

ยังเคลียร์ไม่ครบก็คุยกับเราได้

ไม่จำเป็นต้องเคลียร์สี่ข้อข้างบนให้ครบก่อนถึงจะสอบถามได้ บริการที่ปรึกษางานพัฒนาของ Weple ช่วยเติมช่องว่างพวกนี้ให้โดยตรง จะเขียนช่วงงบยังไงดี ข้อมูลอ้างอิงข้อไหนสำคัญที่สุด ส่งสิ่งที่อยู่ในหัวตอนนี้มาได้เลย เราจะช่วยไล่เรียงให้ รูปแบบการให้คำปรึกษาและอัตราค่าบริการเขียนไว้ในหน้าราคา เอกสารที่เรียบเรียงออกมาเอาไปใช้สอบถามเจ้าอื่นต่อได้เช่นกัน