ก่อนเลือกงานที่จะทำอัตโนมัติ ให้ขีดฆ่างานที่ไม่ควรทำก่อน

ทำอัตโนมัติแล้วกลับยุ่งกว่าเดิม

งานกระทบยอดที่เคยกินเวลาสองชั่วโมงต่อสัปดาห์ถูกย้ายไปให้สคริปต์ สคริปต์ทำงานได้ดี แต่ทุกเช้าวันจันทร์ก็ยังต้องเปิดบันทึกการทำงานเพื่อดูว่าผลลัพธ์ออกมาถูกไหม พอตัวเลขดูแปลก ก็ต้องย้อนกลับไปเปิดไฟล์ต้นทางเพื่อหาว่าคลาดเคลื่อนตรงไหน

งานไม่ได้หายไป มันแค่เปลี่ยนรูป สองชั่วโมงที่เคยลงมือ กลายเป็นยี่สิบนาทีของการตรวจสอบ บวกกับครึ่งวันที่ระเบิดขึ้นมาเป็นครั้งคราว ค่าเฉลี่ยลดลงจริง แต่ความรู้สึกไม่ได้ลดตาม เมื่อก่อนทำเสร็จก็คือเสร็จ ตอนนี้ต้องยืนยันก่อนถึงจะนับว่าเสร็จ

การประเมินงานอัตโนมัติมักเพี้ยนตรงจุดนี้ ทุกคนถามว่าสร้างเสร็จใช้เวลากี่วัน แต่แทบไม่มีใครถามว่าหลังสร้างเสร็จแล้วต้องเติมเวลาเข้าไปเดือนละกี่ชั่วโมง ในวงสนทนาเรื่องใบเสนอราคา มีแต่ตัวเลขแรกที่มองเห็น

ความถี่กับข้อยกเว้น สองตัวเลขนี้ก็ตัดสินได้

เวลาที่ประหยัดได้คำนวณจากเวลาต่อรอบคูณจำนวนรอบต่อเดือน ขั้นนี้ใครก็ทำได้ ที่มักตกหล่นคือฝั่งลบ ต้องหักเวลาที่คนเข้ามาดูเมื่อเกิดข้อยกเว้น เวลาที่ใช้ซ่อมเมื่อระบบปลายทางเปลี่ยน และเวลาที่ใช้ตรวจว่าผลลัพธ์ถูกต้อง เหลือเท่าไรถึงจะเป็นของที่ได้จริง ในการลบชุดนี้ ข้อยกเว้นมีน้ำหนักมากที่สุด ถ้าสิบรอบมีสองรอบที่ต้องเรียกคนกลับมา ผู้รับผิดชอบก็ยังต้องแบกงานนั้นไว้ในหัวอยู่ดี และสิ่งที่ประหยัดได้ก็หดจากชั่วโมงเหลือแค่การคลิกไม่กี่ครั้ง งานที่มีข้อยกเว้นบ่อยไม่ใช่เป้าหมายของการทำอัตโนมัติ แต่เป็นเป้าหมายของการจัดระเบียบกติกาก่อน

ความถี่ตรงไปตรงมากว่านั้น งานที่วนกลับมาไตรมาสละครั้ง ต่อให้นั่งทำทีละสามชั่วโมง ก็มักคุ้มกว่าถ้าทำด้วยมือ สคริปต์ที่เขียนไว้ให้รันปีละสี่ครั้ง พอถึงรอบที่สามมักพังไปแล้ว และเวลาที่ใช้ซ่อมตอนนั้นยาวกว่าเวลาที่จะทำเองเสียอีก

จุดที่พังมักอยู่ในระบบของคนอื่น

งานอัตโนมัติหยุดทำงานเงียบ ๆ ไม่ค่อยเป็นเพราะโค้ดเก่า แต่เป็นเพราะฝั่งตรงข้ามเปลี่ยน คู่ค้าส่งไฟล์มาพร้อมคอลัมน์ที่เพิ่มมาหนึ่งช่อง หน้าจอผู้ดูแลระบบถูกปรับใหม่ หน้าเข้าสู่ระบบเพิ่มการยืนยันสองชั้น ยิ่งพิงอยู่กับฝั่งที่เราแตะไม่ได้ ค่าดูแลก็ยิ่งพอกขึ้นอย่างเงียบ ๆ

ตอนคัดผู้เข้าชิงจึงควรถามว่าอีกหกเดือนหน้าตายังเหมือนเดิมไหม ก่อนจะถามว่าตอนนี้รันผ่านหรือเปล่า งานที่วิ่งผ่านช่องทางเชื่อมต่ออย่างเป็นทางการอยู่ได้นาน งานที่อ่านค่าจากหน้าจอจะหยุดทันทีที่อีกฝ่ายเปลี่ยนหน้าตา ระบบภายในองค์กรอยู่ตรงกลาง เพราะอย่างน้อยเรารู้ว่าจะเปลี่ยนเมื่อไร งานเดียวกันเดินเข้าทางไหน อายุการใช้งานก็ต่างกัน และอายุนั้นแหละคือตัวหารในการคำนวณจุดคุ้มทุน

ส่งรายการมา แล้วมาช่วยกันขีดออกก่อน

ถ้ามีงานที่อยากทำอัตโนมัติอยู่หลายอย่าง ส่งรายการมาตามที่มีอยู่ได้เลย งานอัตโนมัติของ Weple เริ่มจากการเลือกว่าจะเอาอะไรออกจากรายการนั้น เราคัดผู้เข้าชิงให้แคบลงด้วยสามเกณฑ์ คือความถี่ในการวนกลับมา ปริมาณข้อยกเว้นที่แทรกเข้ามา และระดับการพึ่งพาระบบของคนอื่น แล้วค่อยลงมือกับสิ่งที่เหลือ ถ้าคำนวณแล้วพบว่าทำด้วยมือคุ้มกว่า เราก็จะบอกไปตามนั้น