อันดับในผลค้นหากับการถูกอ้างในคำตอบของ AI ตัดสินกันคนละที่

ลองถามถึงบริษัทตัวเองกับ AI สักครั้ง

ถามสักครั้งแล้วเรื่องที่เหลือจะคุยได้เร็วขึ้น เปิดแชตบอตขึ้นมา แล้วพิมพ์ประโยคที่ลูกค้าน่าจะพิมพ์ลงไปตรง ๆ เช่น ถามว่าแถวนี้มีเจ้าไหนทำงานแบบนี้ได้ดี พอคำตอบขึ้นมา ให้อ่านว่ามีชื่อบริษัทของคุณอยู่ไหม ถ้ามี เขาเขียนถึงคุณไว้ว่าอย่างไร

ส่วนใหญ่ได้อย่างใดอย่างหนึ่งในสามแบบ ชื่อไม่โผล่มาเลย โผล่มาแต่รายละเอียดธุรกิจยังเป็นของเมื่อหลายปีก่อน หรือคู่แข่งถูกเอ่ยขึ้นก่อนแล้วชื่อคุณต่อท้ายมาบรรทัดเดียว

หน้าจอนี้คนละแบบกับหน้าผลค้นหา ผลค้นหากางรายการออกมาให้ลูกค้าเลือกเอง อยู่อันดับสิบก็ยังมีโอกาสถูกเลื่อนไปเจอ ส่วน AI เลือกเสร็จไปแล้ว ย่อเหลือไม่กี่ประโยคแล้วส่งมาให้ ถ้าไม่ได้อยู่ในไม่กี่ประโยคนั้น อันดับในรายการก็ไม่ได้ช่วยอะไร

ฐานที่ยืนอยู่เป็นฐานเดียวกัน

งานปรับให้ AI ค้นเจอมักถูกพูดถึงเหมือนเป็นเทคนิคใหม่ทั้งก้อน แต่จริง ๆ ทับซ้อนกับ SEO อยู่มาก วัตถุดิบที่ AI ใช้ประกอบคำตอบยังเป็นหน้าเว็บที่เปิดอยู่บนอินเทอร์เน็ต หน้าไหนที่เสิร์ชเอนจินอ่านไม่ได้ AI ก็อ่านไม่ได้เหมือนกัน การเก็บเข้าดัชนี ชื่อหน้า โครงสร้างหน้า ความเร็วในการโหลด ของเดิมเหล่านี้ยังทำงานอยู่ สรุปคำตอบด้วย AI ที่ Google แปะไว้เหนือผลค้นหา ก็ทำงานบนดัชนีของเสิร์ชชุดเดิม ไม่ได้มีบอตแยกออกมาอีกตัว

ฉะนั้นถ้าค้นด้วยชื่อบริษัทแล้วยังไม่เจอ แต่จะเริ่มจากการทำให้ AI พูดถึงก่อน ลำดับมันกลับกันอยู่ ทำให้อ่านได้ก่อน แล้วค่อยทำให้ถูกหยิบไปอ้าง ต่อให้แยกใบเสนอราคาเป็นสองงาน ลำดับการลงมือก็ยังเป็นแบบนี้

อันดับวัดกันทั้งหน้า คำตอบหยิบไปทีละย่อหน้า

ผลค้นหาเอาทั้งหน้ามาเทียบกัน ส่วน AI หยิบไปเป็นย่อหน้า ความต่างตรงนี้เปลี่ยนว่าควรไปแก้ตรงไหนของเว็บ

ในหน้านั้นต้องมีประโยคที่ตอบคำถามตรง ๆ อยู่ก่อน คนอื่นถึงจะหยิบไปได้ บอกให้ชัดในประโยคแรกว่าบริษัทนี้ทำอะไร คำถามที่ลูกค้าถามซ้ำ ๆ ก็เอามาทำเป็นหัวข้อในรูปคำถามแล้ววางคำตอบไว้ข้างใต้ เงื่อนไขที่จัดเป็นตาราง หรือรายละเอียดที่แจกเป็นข้อ ๆ ก็ถูกยกไปทั้งชุดได้ง่าย ตรงข้ามกับหน้าแนะนำบริษัทที่มีแต่คำสวย ๆ ซึ่งไม่มีข้อเท็จจริงให้หยิบ เลยถูกข้ามไป ประโยคที่บอกว่าทำอะไร ที่ไหน ภายใต้เงื่อนไขอะไร ได้ขึ้นคำตอบมากกว่าประโยคที่บอกว่าอยู่ในวงการมากี่ปี

ประโยคที่อยู่นอกเว็บของคุณก็เป็นวัตถุดิบ AI อ่านหน้าที่คนอื่นเขียนถึงคุณไปด้วย ข้อมูลผิดจึงมักไม่ได้มาจากเว็บตัวเอง แต่มาจากไดเรกทอรีที่เคยกรอกไว้เมื่อหลายปีก่อน หรือข่าวประชาสัมพันธ์เก่า ถ้าแก้ในเว็บหมดแล้วคำตอบยังเหมือนเดิม ส่วนใหญ่คือยังหาประโยคที่ค้างอยู่ข้างนอกไม่เจอ

ปิดประตูไว้ แล้วรอให้ถูกอ้างถึง

มีเจ้าของเว็บจำนวนหนึ่งที่ไม่อยากให้เนื้อหาถูกเอาไปเทรน เลยใส่บรรทัดกันบอตของ AI ไว้ใน robots.txt พอมาถามทีหลังว่าทำไมแชตบอตไม่เคยพูดถึงเลย สาเหตุอาจอยู่ที่บรรทัดพวกนั้น

ที่ทำให้สับสนคือสวิตช์ไม่ได้มีตัวเดียว Google แยกรายการสำหรับการใช้งานฝั่ง AI สร้างคำตอบไว้ต่างหาก และรายการนั้นแยกจากการปรากฏในผลค้นหา ปิดตัวนั้นหน้าเว็บก็ไม่ได้หายจากผลค้นหา และการเปิดให้เสิร์ชเข้ามาได้ ก็ไม่ได้แปลว่าเปิดให้ทุกบริการที่ตอบคำถามเอาไปใช้ ชื่อบอตของแต่ละเจ้าไม่เหมือนกัน ขอบเขตที่คุมได้ก็ไม่เท่ากัน ขั้นแรกจึงเป็นการอ่านว่าเว็บนี้เปิดประตูบานไหนไว้ และปิดบานไหนไว้

สิ่งที่ต้องตัดสินใจตรงนี้คือนโยบาย ไม่ใช่การตั้งค่า ความต้องการแบบไม่อยากให้เอาไปเทรนแต่อยากอยู่ในคำตอบ สวิตช์ที่มีอยู่ไม่ได้ทำให้ได้ครบเสมอไป

อีกเรื่องที่พูดกันคือวางไฟล์ llms.txt ไว้แล้ว AI จะมาอ่านเอง ในบรรดาเอนจินหลัก ยังไม่มีเจ้าไหนประกาศว่ารองรับ วางไว้ก็ไม่เสียหาย แต่ลำพังไฟล์นั้นไม่ได้ทำให้ถูกอ้างถึง

ใครขายการันตี ให้ตัดออกก่อน

ถามคำถามเดิมห้าครั้ง ถ้อยคำที่ได้ก็ขยับทุกครั้ง เปลี่ยนโมเดลเมื่อไรยิ่งต่างกว่านั้น เหตุผลเดียวกับที่การรับประกันอันดับหนึ่งในผลค้นหาไม่เคยตั้งอยู่ได้ การรับประกันว่าจะอยู่ในคำตอบของ AI ก็ตั้งอยู่ไม่ได้

สิ่งที่วัดได้มีอยู่ ตอนนี้ AI พูดถึงคุณว่าอย่างไร ถามชุดเดิมซ้ำแล้วคำตอบแกว่งแค่ไหน มีข้อเท็จจริงที่ผิดอยู่กี่ข้อ ของพวกนี้อยู่ในเอกสาร แล้ววัดซ้ำทีหลังก็เทียบกันได้ ตอนเลือกผู้รับงาน ลองถามว่าเขาจะวัดอะไรมาให้ดู ก็มักจะแยกออกแล้ว

คำถามที่ไม่มีชื่อคุณอยู่ในคำตอบ

งานปรับให้ AI ค้นเจอของ Weple เริ่มจากการเขียนชุดคำถามก่อน เราสร้างคำถามให้เข้ากับธุรกิจของคุณ ส่งซ้ำ ๆ ไปยัง AI เจ้าหลัก แล้วเก็บว่าตอนนี้ได้คำตอบแบบไหน และมีข้อไหนที่ผิดข้อเท็จจริง จากนั้นค่อยแก้โครงสร้างและถ้อยคำในเว็บให้อยู่ในรูปที่ถูกยกไปอ้างได้ง่าย แค่ชื่อบริษัทกับที่อยู่เว็บก็พอ เราส่งตัวอย่างคำตอบของตอนนี้ไปให้ดูก่อน ถ้าเก็บภาพหน้าจอที่ AI อธิบายบริษัทคุณไว้อยู่แล้ว เราเริ่มจากภาพนั้นเลย